تيپ شناسی زوار خانم در مسجد النبی(ص):

تركيه ايی ها: مانتوهای بلند می پوشند با روسری های سفيد نخی طرح دار. معمولا پارچه ای هم روی روسری و دور گردنشان می بندند به عنوان نشانه ی گروه شان. در عبادت بسيار بی توجه به اطراف اند. بی هوا می نشينند در مقابل كسی كه قامت بسته برای نماز. ديدن شان آدم را ياد كليد اسرار می اندازد و رجب طيب اردوغان و آن كنفرانس كذايی!

مالزيايی ها: مقنعه هایی دارای طرح های ظریف و بلند تا بالای زانو، يک مانتوی بلند تر از مقنه، شلوار و جوراب انگشتی! جثه های ظريف و نحيفی دارند و بسيار آرام و منظم اند. به ندرت و با تلاش فراوان می توان صدايشان را شنيد. تنها گروهی اند كه موقع ورود به روضه ی رضوان آرام و منظم می آيند و دو ركعت نمازشان را می خوانند و از سمت ديگر خارج می شوند. خلاصه هميشه بچه مثبت های كلاس را تداعی می كنند.

پاكستانی ها و هندی ها: پاكستانی ها بيشتر مشكی پوش هستند و در بين شان افرادی كه چادر عربی و روبنده استفاده می كنند يافت می شود. اما در ميان هندی ها نه! هندی ها هفت رنگ می پوشند. مثل روزهای هفته! نسبت به پاكستانی ها جثه ی درشت تری دارند و هر چقدر اين مالزيايی ها تر و تميز هستند اين ها نه! ادعيه ی دعايشان هم جالب است. دفترچه های كوچكی كه انواع و اقسام صلوات های بر پيامبر(ص) و گاهی آل اش را دارند و ادعيه ی زيارت خلفاء. كلا ديدن شان آدم را ياد همه ی مصائب اش می اندازد. مخصوصا پاكستانی ها. چهره های پرغمی دارند. گرفتاری و مشکلات شان كم نيست. خدا خودش فرجی برساند برايشان.

بنگلادشی ها: فوق العاده قشنگ مي پوشند. دامن های بلند با گلدوزی های ظريف و رنگ های شاد و يک دست با مقنعه ايی خاص كه تا روی دامن شان را می گيرد. جالب ترين نوع پوشش را در بين زوار دارند البته به نظر من. مثل مالزیایی ها يک جور هايی باغ گل اند.

ايرانی ها: رو دست ندارند. مثل تركيه ايی ها پرجمعيت و پر سر و صدا. با پوشش های مختلف. برخی چادر رنگي، ‌اغلب چادر مشكی، عده ايی مانتو در انواع و اقسام مختلف، برخی هم آمده اند خيابان ولی عصر(عج). بخش اعظمی از همهمه ی کوچک ترین قسمت روضه ی رضوان در همان چند ساعتی كه قرق خانم هاست برای ايرانی هاست. چون در هيچ چارچوبی نمی گنجند به زور سعی می كنند بگنجانندشان. خيلی نيازی به توصيف ندارند. بودنشان نعمت است.

به نقل از خاطرات یک خبرنگار خانم