تابش قطره

آرزو دارم اگر روزی دستم به آستانه باب جبرئیل در مسجد نبوی برسد

و نگاه مشتاقم به «قبة الخضراء» حرم حضرت رسول افتد،

اگر ارتفاع گلدسته های حرم نبوی در قاب دیدگانم قرار گیرد،

اگر توفیق حضور در «روضه منوره» که پاره ای از بهشت است، نصیبم شود،

دست و دل از آن آستان نکشم

و چشم از تماشای گنبد سبز مدینه برندارم.

***

آرزو دارم، اگر پای ارادتم به بقیع رسد،

اگر دست نیازمندم را به نرده های آهنین دیوار آن مزار بیاویزم،

اگر چشم امیدم را به آستان رفیع اهل بیت بدوزم،

همواره کبوتر حرم شوم و معتکف عبادت و زیارت، در آن مسجد و حرم نورانی اما بی چراغ گردم.

اگر روزی در روضه نبوی، در بالای سر مزار پیامبر خدا بایستم،

زیارت نامه ای بخوانم، همراه با اشک شوق،

و سجده ای بر درگاه خدا کنم، طولانی و خاضعانه، به شکرانه آن توفیق.

و همه التماس دعا کنندگان را یک به یک یاد کنم و از شفاخانه حرم، برای همه گرفتاران و بیماران، دعا کنم و «فرج مولا» را از خدا بخواهم.

***

آرزو دارم اگر توفیق حضور در بقیع نصیبم شود،

به احترام قبور امامان معصوم و حجت های الهی،

به پاس داشت شهدای مدفون در بقیع و چهره های گمنام خفته در آن مزار،

پا برهنه شوم و رو به روی مدفن بی سایه بان و بی چراغ امامان،

بر روی خاک بنشینم و زیارت جامعه بخوانم،

اشک بریزم و از صمیم دل نیایش کنم،

با آن امامان افلاکی که در آن مزار خاکی آرمیده اند،

با زبان دل حرف بزنم و مودت خویش را ابراز کنم.

***

آرزو دارم اگر روزی به مدینه بروم،

جای قدم های حضرت رسولصلی الله علیه وآله و امامان را بوسه زنم،

در کوچه کوچه آن شهر، عطر محمد و آل محمد علیهم السلام را استشمام کنم

و در فضای معنوی محبت و معرفت، تنفس کنم.

***

آرزو دارم، اگر روزی زائر تربت احمد و شهر محمدصلی الله علیه وآله شوم،

از سنگ ریزه های آن دیار، با گوش جان، ندای «یا محمد» بشنوم،

آثار فرود آمدن جبرئیل را به خانه امین وحی، محمد مصطفی از «باب جبرئیل» ببینم،

نشانه های علی و فاطمه علیهماالسلام را در آن شهر مشاهده کنم و با آن دیار، خودمانی صحبت کنم،

آن جا را مثل وطن خوش بشمارم،

حس در مدینه بودن را، با خودم به خانه و شهرم بیاورم.

آرزو دارم زیارت من، تعبیر رؤیاهای صادقانه ام گردد

و دیدارم از دیار اهل بیت، پیوند مرا با این خاندان تقویت کند

و بیشتر احساس کنم که من «اهل بیتی»ام

علوی، محمدی و فاطمی ام... مسلمانم!