تابش قطره

حنفي ها می گویند : هنگام تشهد ابتدا بايد دست خود را بدون اينكه انگشت سبابه به حالت اشاره در بيايد( براي مثال مانند شيعه ها ) بر روي ران خود گذاشت سپس موقعي كه به لفظ ( لا اله ) رسيد بايد انگشت سبابه را به حالت اشاره درآورد و زمانی که لفظ ( الا الله ) گفته می شود دوباره به همان حالت قبلي - و بدون اشاره دادن انگشت سبابه- دست را بر روي ران گذاشت .

مالكی ها اعتقاد دارند : هنگام تشهد انگشت سبابه بايد به حالت اشاره باشد و مداوم تا آخر تشهد انگشت سبابه به طرف راست و چپ ( نه بالا و پايين ) حركت كند.

حنبلی ها می گویند : انگشت سبابه به حالت اشاره باشد تا اينكه هر موقع در تشهد به لفظ ( الله يا الهم) رسيد، بايد انگشت سبابه حركت كند- به سمت بالا و پايين- . و در غير الفاظ الله بايد به حالت سكون در بيايد.

در كيفيت نحوه گذاشتن دستها و وضعيت انگشت سبابه چهار نقل وجود دارد :

1 .  در صحیح مسلم از  ابن عمر روايت شده است كه : پيامبر موقعي كه براي تشهد مي نشست دست چپش را بر زانوي چپش و دست راست خود را بر زانوي راستش مي گذاشت و انگشتان دست راستش را به حالت 53 (انگشت سبابه به حالت اشاره و سه انگشت آخر به حالتي نا كامل خميده مي كرد و انگشت شست را بر روي استخوان وسطي انگشت وسطي قرار مي داد ) و انگشت سبابه اش را به حالت اشاره در مي آوردند.

2 .  مسند احمد از وائل بن حجر نقل می کند که :  پيامبر كف دست چپش را بر ران و زانوي چپش قرار مي داد و آرنج دست راستش را بر ران راستش مي گذاشت و سپس انگشتان دست راستش را جمع مي كرد و با آن حلقه اي مي ساخت ( و در روايتي ديگر به وسيله انگشت ابهام و وسطي حلقه اي مي ساخت) و انگشت سبابه را به حالت اشاره در مي آورد و سپس انگشتش را بلند مي كرد من او را ديدم كه انگشت سبابه اش را [ مداوم] تكان مي داد و همراه با آن دعا (الفاظي كه در تشهددعا محسوب مي شوند مانند الهم صل علي محمد ...) مي كرد .

 3 .  أحمد و مسلم و نسائي از زبير نقل کرده اند که : اگر پيامبر براي تشهد مي نشستند دست راستش را بر ران راست و دست چپش را بر ران چپ مي گذاشتند و انگشت سبابه به حالت اشاره در مي آوردند و هرگز چشمانشان را از انگشت سبابه بر نمي داشتند.

 4 .  أحمد و أبو داود و نسائي وابن ماجه و ابن خزيمة از نمير خزاعي نقل کرده اند که: پيامبر را ديدم كه نشسته بود و دست راست تا آرنجش را بر ران راستش گذاشته بود و انگشت سبابه را بلند كرده بود به حالتي كمي خميده به آن انحنا داده بود و دعا مي كردند.