در مرحله نخست تنها سجده بر زمين تشريع گرديد و سجده بر غير آن جايز نبود، و هر يک از ياران پيامبر که از گرمي سنگريزه‌هاي مسجد شكايت مي‌كردند رسول خدا (ص) به شكايت آنان ترتيب اثر نمي‌داد، وحتي اگر شخصي بر گوشه دستار خود سجده مي‌كرد، پيامبر (ص) آن را از زير پيشاني او مي‌كشيد و مدام مي‌فرمودند: «ترّب!» يعني صورت خود را خاك آلود كن. اصحاب پيامبر براي پرهيز از گرما، سنگريزه‌ها را در دست خود نگاه مي‌داشتند تا مقداري خنك شود آنگاه به هنگام فرود براي سجده، بر آنها سجده مي‌كردند.

در مرحله دوم، سجده بر حصير و بوريا که از روئيدني هاي زمين است نيز جايز شد.

در مرحله سوم، به هنگام ضرورت و ناچاري، مانند گرماي شديد و غيره، سجده بر گوشه دستار و مانند آن نيز جايز شد.

از مجموع رواياتي که در مورد سجده در کتب شيعه و اهل سنت وارد شده است اين نکته به دست مي آيد كه اصل در سجده ((هنگام قدرت و امكان)) زمين مي باشد و در حال عذر و عدم تمكن از زمين و آنچه از آن مي رويد، سجده بر لباس متصل جايز است، نه لباس منفصل و جداي از بدن؛ زيرا ذكري از آن در سنت نيامده است. اما سجده بر فرش، قالي، فرش هاي بافته شده از پشم گوسفند و شتر، و حرير و مانند اينها و لباس منفصل و جداي از بدن هيچ دليل و مستندي در سنت پيامبر صلي الله عليه و آله بر جواز سجده بر آنها وجود ندارد و در کتاب هاي شش گانه که اهل سنت آنها را صحيح مي شمارند ومتكفل بيان احكام دين و به خصوص نماز مي باشند و نيز ساير کتب آنان هيچ گونه اثر و روايتي كه بتوان به آن در اين زمينه استدلال نمود يك حديث و حتي يك كلمه كه اشاره به جايز بودن سجده، بر اين موارد داشته باشد، وجود ندارد.

بدين جهت قول به جايز بودن سجده بر فرش و قالي بي شك بدعت و پديده ي جديدي است كه مشروعيت ندارد و مخالف با سنت خدا و پيامبر صلي الله عليه و آله است .